Bij dementie is geen lichamelijke genezing mogelijk.

Wat is dan het doel van de kunstzinnige therapie?

Beelden spelen in ons leven een belangrijke rol. Zij tonen de wereld waarin wij leven. Deze beelden zijn verbonden met kleuren, vormen, geuren en emoties. Met het verstrijken der jaren vormen deze beelden, uit verleden en heden, met hun sympathieën en antipathieën, een kader voor ons dagelijkse leven.

In de kunstzinnige therapie staat het beeld centraal.

Een verhaal, een ondergaande zon of de geur van rozen kan je opeens weer terug voeren naar een moment uit je verleden. Een gezond mens kan zich vrij bewegen tussen deze beelden in het verleden en heden.
De dementerende mens kan zich niet meer verbinden met het 'hier en nu', zijn 'bewust zijn' heeft hem in de steek gelaten. Dagen, maanden, jaren - verleden en heden, het loopt allemaal door elkaar heen. De beelden die hij in zichzelf beleeft, komen vaak niet meer overeen met de beelden die hij om zich heen waarneemt en vaak heeft hij beelden verloren. Hierdoor raakt hij de grip op zijn leven kwijt. Dit maakt hem verdrietig, angstig, onrustig en onzeker.
Door het geven van gerichte beelden in de vorm van kunstzinnige oefeningen, ondersteund door verhalen en gedichten die aansluiten bij de belevingswereld en/of culturele achtergrond van de cliënt, wordt er tijdelijk een verbinding gelegd tussen binnen- en buitenwereld.
Samen kun je kijken wat de kwaliteiten en kleuren van een bepaald jaargetijde zijn, en deze al schilderend verwerken. Ook praten en verhalen vertellen over belevenissen en feesten helpt bij het maken van deze verbinding.

Op deze manier bezig zijn, zowel in groepsverband als individueel, geeft een dementerend mens rust en vertrouwen. Dan kunnen brokjes onverwerkt verleden, die vaak in het heden een grote last betekenen voor de cliënt, worden verwerkt. Hiermee kan de kwaliteit van zijn in het heden worden verbeterd.